انهار
انهار
مطالب خواندنی

عابس

بزرگ نمایی کوچک نمایی

عابس !

عابس بن ابى شبیب شاکرى .

مردى است بزرگوار، شجاع ، سخنور، پرهیزکار، شب زنده دار و متهجّد. و از چهره هاى برجسته شیعه است که در ولایت امیرالمؤ منین علیه السّلام  به مرحله اخلاص و عشق رسیده است و در نهضت مسلم بن عقیل هم در کوفه از پیشتازان پیوستن به صف انقلاب وجبهه حسینى بوده است .

اینک ، روز عاشورا، روز آزمون بزرگ عقیده و اخلاص و وفاست .

جمعى از یاران امام ، در خون طپیده اند.

جنگ و درگیرى شدّت یافته ، تنور رزم ، شعله ور است .

عابس ، قدم به پیش مى نهد، چرا که میدان ، رزم آور مى طلبد.

غلامش ، شوذب  هم همراه اوست . شوذب نیز، از چهره هاى سرشناس ‍ شیعه و حافظان حدیث و یاران على علیه السّلام  و تکسواران میدان هاى نبرد است .

از او مى پرسد: شوذب ! چه خواهى کرد؟ دردل چه دارى ؟

چه خواهم کرد؟! جز اینکه همراه تو و در کنارت ، در دفاع از فرزند دختر پیامبر،بجنگم تا کشته شوم .

جز این هم نسبت به تو گمان نمى رفت .

اینک در پیش روى اباعبداللّه بجنگ تا تو را هم همچون دیگر اصحابش به حساب آورد ومن هم تو را به حساب آورم ، اگر کسان دیگرى هم با من بودند که نسبت به آنان ولایت داشتم ، خشنود مى شدم که پیش از من به شهادت برسند و من اجرتحمّل شهادتشان را داشته باشم و به حساب بگذارم . امروز، روزى است که با تمام توانمان ، باید اجر طلب کنیم . بعد از امروز، دیگر عملى نیست . از این پس ، حساب است نه عمل .

آنگاه ، عابس شاکرى ، خدمت امام مى رسد، سلام مى دهد و مى گوید: یا اباعبداللّه ! به خدا سوگند! اینک در روى زمین ، هیچ کسى از دور و نزدیک ، در نظرم عزیزتر و محبوبتراز تو نیست .

اگر مى توانستم با چیزى عزیزتر از جان و گرانبهاتر از خونم از کشته شدن توجلوگیرى کنم ، چنان مى کردم .

سلام بر تو اى اباعبداللّه !

گواهى مى دهم یا: شاهد باش  که من بر راه و روش و هدایت تو و پدرت هستم ....

آنگاه با شمشیرى آخته و تیغى عریان ، به سوى دشمن مى رود، در حالى که به پیشانى اش ضربتى خورده است ، هماورد مى طلبد.
آنان که او را مى شناسند و دلاوریها و حماسه هایش را در معرکه نبرد، شاهد بوده اند،شهامت به میدان آمدن ندارند و به یکدیگر هشدار مى دهند که : این ، شیر شیران است ، اوفرزند ابى شبیب  است ، کسى به جنگش نرود.

عابس ، همچنان در میدان ایستاده است و ندا مى دهد:

آیا مردى نیست ؟... آیا مردى نیست ...؟

 باز کسى به میدان نمى آید.

عمر سعد، بر سر نیروهاى خود فریاد مى کشد:

واى بر شما! ... سنگبارانش کنید.

شگرد و شیوه عاجزانى که از نبرد رویاروى و تن به تن با شیرمردان ، وحشت دارند ومى گریزند.

از هر سوى ، سنگبارانش مى کنند.

عابس که چنین مى بیند، زره و کلاهخود را از تن و سر برمى گیرد و پشت سر خود مى اندازد، آنگاه بر آنان حمله مى برد.
بیش از دویست نفر را از میدان ، فرارى مى دهد. آن بزدلان از دم تیغش ‍ مى گریزند،دوباره جمع مى شوند و سرانجام از اطراف بر او حمله ور مى شوند و عابس ، در نبرد یک تنه با آن گروه مهاجم به شهادت مى رسد.

سرش را از پیکرش جدا مى کنند و عدّه اى در حالى که با هم نزاع دارند و هر کس ادعا مى کند که : من او را کشته ام ، سر پاک آن سرباز پاکباز حق را پیش عمر سعد مى برند.

عمرسعد مى گوید:

بى خود نزاع نکنید، او را یک نفر نکشته است ، او را همگى شما کشته اید...

و با این سخن ، آنان متفرق مى شوند.

نیمروز است و خورشید زمین را مى گزد و در تاریکى هاى ستم آلود و افسون آمیز، اینکروز مى ترکد و بر این دشتى که آسمان خسیس از باریدن بر آن دریغ مى ورزد، اینک بارش خون است که سیرابش مى کند.

حسین ، غلام و خدمتکار ترکى دارد که   نیکو قرآن مى خواند و آشناى به آن است ،مدتهاست که خالصانه ، خدمتگزارى امام را به عهده دارد و همین افتخار او را بس . خود رابه حضور امام مى رساند و اجازه نبرد مى خواهد تا خون خویش را با خون دیگر شهیدان بیامیزد و آخرین تیر ترکش خود را در راه مولا برگیرد و جان  را عاشقانه نثار راه حقو عدل و برابرى کند.
روى در روى امام ، ملتمسانه و بى صبرانه در انتظار پاسخ مساعد و اینک ... روانه میدان.

شروع نبرد است و این حماسه بر زبان :

از ضربت تیغ تیز و نیزه ام ، از دریا شعله خیزد و از پیکان و تیر من ، آسمان پر مىشود و آن دم که تیغ عریان در دست من

رقص کنان به چپ و راست بگردد، قلب حسودبدخواه از بیم آن بترکد و زهره اش آب شود

و پس از پیکارى خونین بر زمین مى افتد. حسین ، خویش را بر بالین او مى رساند و درکنارش مى نشیند و در اندوه مرگ این غلام وفادار، مروارید اشکش بر چهره مى غلتد،صورت بر صورت غلام خویش مى نهد و بر آن بوسه مى زند. چه فرقى مى کند که نژاد و رنگ و زبان ، سفید یا سیاه ، عرب یا عجم ، رومى یا زنگى ... آنچه اینجا ملاک ارزش است هیچ کدام از اینها نیست ، بلکه عقیده و ایمان است و همین برابرى نژادها،زبانها، رنگها، لهجه ها و قبیله ها است که اسلام از آن دفاع کرده و آغوشش را به روى هرکس که پذیراى این ایمان  باشد، بازمى گذارد و همین نیز رمز بسى از موفقیتها وپیشرفتها و گسترشهاى این آیین است .

و حسین ، در صحنه نبرد و در میدان کارزار، این آموزش دینى و انسانى را به کار مى گیرد و سپاسى و ستایشى و تقدیرى همسان ، نسبت به همه یارانش ، از پیرمرد تانوجوان ، از رئیس قبیله تا غلام ترک یا سیاه روا مى دارد.

غلام ترک ، چشم مى گشاید و امام و سرور خویش را بر بالین مى بیند، لبخند سپاسى بر لبانش نقش مى بندد و سپس مرغ روحش از قفس تن ، به ابدیّت پرمى کشد.


  

 
پاسخ به احکام شرعی
 
موتور جستجوی سایت

تابلو اعلانات

ویژه نامه ماه مبارک رمضان


پیوندها

حدیث روز

امیدواری به رحمت خدا

عن ابى ذرالغفارى (رضى اللّه عنه) قال: قال النبى (صلى اللّه عليه و آله‏ و سلّم): قال اللّه تبارك و تعالى:

يابن آدم ما دعوتنى و رجوتنى اغفرلك على ما كان فيك و ان اتيتنى بقرار الارض خطيئة اتيتك بقرارها مغفرة ما لم تشرك بى و ان اخطات حتى بلغ خطاياك عنان السماء ثم استغفرتنى غفرت لك.

اى فرزند آدم هر زمان كه مرا بخوانى و به من اميد داشته باشى تمام آنچه كه بر گردن توست مى‏بخشم و اگر به وسعت زمين همراه با گناه به پيش من آئى، من به وسعت زمين همراه با مغفرت به نزد تو مى‏آيم، مادامى كه شرك نورزى. و اگر مرتكب گناه شوى بنحوى كه گناهت به مرز آسمان برسد سپس استغفار كنى، ترا خواهم بخشيد.



کلیه حقوق مادی و معنوی این پورتال محفوظ و متعلق به حجت الاسلام و المسلمین سید محمدحسن بنی هاشمی خمینی میباشد.

طراحی و پیاده سازی: FARTECH/فرتک - فکور رایانه توسعه کویر -