انهار
انهار
مطالب خواندنی

{۴۶۴} خانواده و اقوامم با حجابم مخالفند

بزرگ نمایی کوچک نمایی

بِـسْمِ اللهِ الـرَّحْمَنِ الـرَّحِيـم
الـــــسَّـــــلاَمُ عَـــــلَـــــى
مَهْدِيِّ الْأمَمِ وَ جَامِعِ الْكَلِم
وَٱلسَّلَامُ عَلی عِبادِالله
خانواده و اقوامم با حجابم مخالفند
سلام علیکم
سؤال:
دختری چادری هستم اما در فامیل حتی خانواده ام کسی چادری نیست و حتی اقوامم تا مدتی با چادر سر کردنم مشکل داشتند ولی امسال چهارمین ساله که چادر را کنار نگذاشتم و امیدوارم تا آخرین قطره خونم و عمرم نگهدار چادرم باشم و امانت دار خوبی برای چادرم باشم.
دوست دارم در خانه و مهمانی ها هم چادر سر کنم البته به غیر از جمع اقوام خودمان یعنی عموها و عمه ها و با خانواده شان که محرم هستند چون اگر پیش اونها سر کنم قطعا شدیدا باهام برخورد میکنن ما چون پیش مادربزرگم میمونیم گاها اقوام هم میآیند و یا عید که مهمان زیاد داریم منتهی هم مادر خودم مخالفه هم عمه و مادربزرگم که پیش ما میمونن جوری که من الان بخاطر اینکه قرار بود مهمان از اقوام دور بیاد خواستم .چادر سر کنم منتهی مادرم و بقیه مخالفت کردن و نتیجه بر این شد اگر میخواهم چادر سر کنم کلا بیرون نیایم من هم نرفتم.
واقعا نمیدونم چیکار کنم آیا درسته سر کردن یا سر نکردن اگه مادرم مخالف باشه بازم درسته سر کردنش؟
من ولی هر کدام از زندگینامه شهدای زن رو‌ که تعداد زیادشون هم سن و سال خودم بودن هم پیش مهمان چادر سر میکردن و حس خوبی به من دست میدهد دوست دارم خدا نگاهم بکند و خدا ازم راضی باشد ولی فقط با یک لباس که هر چند بلند است ولی نه آنقدر دلم رضایت نمیدهد
پاسخ:
علیکم السلام و رحمةالله
دخترم سؤال شما دقیقاً یکی از عمیق‌ترین مسائل ایمانیِ روزگار ماست؛ دین‌داری در زمانه‌ای که اکثریت، دین را رها کرده‌اند و به دین ارادت و علاقه چندانی ندارند.
دختر خوبم:
{۱} هرچه ایمان کمیاب‌تر شود، ارزشش بیشتر می‌شود در منطق الهی، ارزش هر چیز به «سختیِ حفظ آن» است. وقتی محیط ضدّ دین است، دینداری هزار برابر ارزش پیدا می‌کند.
آقا امام صادق (علیه‌السّلام) می‌فرمایند:
«يَأْتِي عَلَى النَّاسِ زَمَانٌ… القَابِضُ عَلَى دِينِهِ كَالقَابِضِ عَلَى الجَمْر»
زمانی بر مردم می‌آید که نگه‌داشتن دین مانند نگه‌داشتن آتش گداخته در دست است.
یعنی: اگر امروز دین‌دار بودن سخت است، این نشانه‌ی بی‌ارزشی دین نیست؛ نشانه‌ی عظمت آن است.
{۲} خدا عبادت را در چنین زمانی چند برابر حساب می‌فرماید.
آقا رسول اکرم (صلی الله علیه و آله و سلّم) می‌فرمایند:
«الْعِبَادَةُ فِي الْهَرْجِ كَهِجْرَةٍ إِلَيَّ»
عبادت در زمان فتنه و فساد، مانند هجرت به سوی من است. یعنی: یک نمازِ در چنین زمانی ارزشش مثل هجرت کنار پیامبر است.
{۳} وقتی همه می‌ریزند، کسی که ایستاده حجت خدا در جامعه تاریک است.
کسی که دین کامل دارد، فقط یک مؤمن نیست؛ او یک چراغ است.
آقا أمیرالمؤمنین علی (علیه‌السّلام) می‌فرمایند:
«فِي ظُلُمَاتِ الْفِتَنِ، كُونُوا كَالْمَصَابِيحِ»
در تاریکی فتنه‌ها مثل چراغ باشید.
بنابراین:
اگر همه بی‌حجاب یا بدحجاب یا کم حجاب شدند، اما تو باحجابی؛
اگر همه دروغ گفتند، تو راستگوئی؛
اگر همه رها کردند، تو ماندی
این یعنی: خدا تو را برای حجّت بودن انتخاب کرده.
{۴} مؤمنِ آخرالزمان، از یاران بدر بالاتر است.
آقا رسول اکرم (صلی الله علیه و آله و سلّم) می‌فرمایند:
«المؤمن في آخر الزمان أعظم أجرًا من أهل بدر»
مؤمنِ آخرالزمان پاداشش از رزمندگان بدر بالاتر است.
چرا؟
چون آن‌ها دشمن و مخالف بیرونی داشتند اما تو دشمن و مخالف در خیابان، گوشی، مدرسه، رسانه و حتی خانواده داریو با این حال ایستاده‌ای.
{۵} دین در غربت می‌درخشد.
آقا رسول اکرم (صلی الله علیه و آله و سلّم) می‌فرمایند:
«طُوبَى لِلْغُرَبَاءِ»
خوشا به حال غریبان.
پرسیدند: غریبان کسانی‌اند؟
حضرت فرمود: کسانی که وقتی مردم فاسد می‌کنند، آن‌ها اصلاح می‌کنند.
اگر احساس تنهایی می‌کنی چون دین‌داری مانده‌ای،
بدان که: تو جزو غریبان محبوب خدایی.
جمع‌بندی این مبحث کوتاه:
هرچه مردم کمتر دین دارند، تو که داری، عزیزتری. هرچه دین مسخره می‌شود، پاداش تو بیشتر می‌شود. و هرچه راه سخت‌تر است، نشان می‌دهد مقصد نزدیک‌تر است.


تاریخ به روزرسانی: یکشنبه, ۱۲ بهمن ۱۴۰۴

  

 
پاسخ به احکام شرعی
 
موتور جستجوی سایت

تابلو اعلانات

پیوندها

حدیث روز
بِسْمِ اللهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيم
الـــــسَّـــــلاَمُ عَـــــلَـــــى
مَهْدِيِّ الْأمَمِ وَ جَامِعِ الْكَلِم
وَٱلسَّلَامُ عَلی عِبادِالله
چهار پناهگاه در قرآن
   
أَبَانُ بْنُ عُثْمَانَ وَ هِشَامُ بْنُ سَالِمٍ وَ مُحَمَّدُ بْنُ حُمْرَانَ عَنِ الصَّادِقِ (علیه السلام) قَالَ:
عَجِبْتُ لِمَنْ فَزِعَ مِنْ أَرْبَعٍ كَيْفَ لَا يَفْزَعُ إِلَى أَرْبَعٍ
{۱} عَجِبْتُ لِمَنْ خَافَ كَيْفَ لَا يَفْزَعُ إِلَى قَوْلِهِ- حَسْبُنَا اللَّهُ وَ نِعْمَ الْوَكِيلُ فَإِنِّي سَمِعْتُ اللَّهَ عَزَّ وَ جَلَّ يَقُولُ بِعَقَبِهَا فَانْقَلَبُوا بِنِعْمَةٍ مِنَ اللَّهِ وَ فَضْلٍ لَمْ يَمْسَسْهُمْ سُوءٌ
{۲} وَ عَجِبْتُ لِمَنِ اغْتَمَّ كَيْفَ لَا يَفْزَعُ إِلَى قَوْلِهِ- لا إِلهَ إِلَّا أَنْتَ سُبْحانَكَ إِنِّي كُنْتُ مِنَ الظَّالِمِينَ فَإِنِّي سَمِعْتُ اللَّهَ عَزَّ وَ جَلَّ يَقُولُ بِعَقَبِهَا- وَ نَجَّيْناهُ مِنَ الْغَمِّ وَ كَذلِكَ نُنْجِي الْمُؤْمِنِينَ
{۳} وَ عَجِبْتُ لِمَنْ مُكِرَ بِهِ كَيْفَ لَا يَفْزَعُ إِلَى قَوْلِهِ- وَ أُفَوِّضُ أَمْرِي إِلَى اللَّهِ إِنَّ اللَّهَ بَصِيرٌ بِالْعِبادِ فَإِنِّي سَمِعْتُ اللَّهَ عَزَّ وَ جَلَّ يَقُولُ بِعَقَبِهَا- فَوَقاهُ اللَّهُ سَيِّئاتِ ما مَكَرُوا
{۴} وَ عَجِبْتُ لِمَنْ أَرَادَ الدُّنْيَا وَ زِينَتَهَا كَيْفَ لَا يَفْزَعُ إِلَى قَوْلِهِ- ما شاءَ اللَّهُ لا قُوَّةَ إِلَّا بِاللَّهِ فَإِنِّي سَمِعْتُ اللَّهَ عَزَّ وَ جَلَّ يَقُولُ بِعَقَبِهَا- إِنْ تَرَنِ أَنَا أَقَلَّ مِنْكَ مالًا وَ وَلَداً. فَعَسى‏ رَبِّي أَنْ يُؤْتِيَنِ خَيْراً مِنْ جَنَّتِكَ وَ عَسَى مُوجِبَةٌ
    
آقا امام صادق (عليه السّلام) فرمود: در شگفتم از كسى كه از چهار چيز مى‌هراسد چرا به چهار چيز پناهنده نميشود:
{۱} شگفتم از آنكه ميترسد چرا پناه نمى‌برد بفرمودۀ خداى عز و جل «حَسْبُنَا اَللّٰهُ‌ وَ نِعْمَ‌ اَلْوَكِيلُ‌» خداوند ما را بس است و چه وكيل خوبى است؛ زيرا شنيدم خداى جل جلاله بدنبال آن ميفرمايد:بواسطۀ نعمت و فضلى كه از طرف خداوند شامل حالشان گرديد باز گشتند و هيچ بدى بآنان نرسيد.
{۲} و شگفتم در كسى كه اندوهناك است چرا پناه نمى‌برد بفرمودۀ خداى عز و جل: «لاٰ إِلٰهَ‌ إِلاّٰ أَنْتَ‌ سُبْحٰانَكَ‌ إِنِّي كُنْتُ‌ مِنَ‌ اَلظّٰالِمِينَ‌» زيرا شنيدم خداى عز و جل بدنبال آن ميفرمايد در خواستش را برآورديم و از اندوه نجاتش داديم و مؤمنين را هم چنين ميرهانيم.
{۳} و در شگفتم از كسى كه حيله‌اى در بارۀ او بكار رفته چرا بفرمودۀ خداى تعالى پناه نمى‌برد«وَ أُفَوِّضُ‌ أَمْرِي إِلَى اَللّٰهِ‌ إِنَّ‌ اَللّٰهَ‌ بَصِيرٌ بِالْعِبٰادِ» كار خود را بخدا واگذار ميكنيم كه خداوند بحال بندگان بينا است؛ زيرا شنيدم خداى بزرگ و پاك بدنبالش مى‌فرمايد خداوند او را از بديهائى كه در بارۀ او بحيله انجام داده بودند نگه داشت.
{۴} و در شگفتم از كسى كه خواستار دنيا و آرايش آن است چرا پناهنده نميشود بفرمايش خداى تبارك و تعالى «مٰا شٰاءَ اَللّٰهُ‌ لاٰ قُوَّةَ‌ إِلاّٰ بِاللّٰهِ‌» آنچه خدا خواست همان است و نيروئى جز به يارى خداوند نيست.
زيرا شنيدم خداى عزّ اسمه بدنبال آن ميفرمايد اگر چه مرا در مال و فرزند از خودت كمتر مى‌بينى ولى اميد هست كه پروردگار من بهتر از باغ تو مرا نصيب فرمايد. (و كلمۀ: عسى در اين آيه بمعناى اميد تنها نيست بلكه بمعناى اثبات و تحقق يافتن است).
من لا يحضره الفقيه، ج‏۴، ص: ۳۹۲؛
الأمالي( للصدوق)، ص: ۶؛
الخصال، ج‏۱، ص: ۲۱۸.


کلیه حقوق مادی و معنوی این پورتال محفوظ و متعلق به حجت الاسلام و المسلمین سید محمدحسن بنی هاشمی خمینی میباشد.

طراحی و پیاده سازی: FARTECH/فرتک - فکور رایانه توسعه کویر -