انهار
انهار
مطالب خواندنی

(۲۳۱) احادیث دعا

بزرگ نمایی کوچک نمایی
بسم الله الرحمن الرحیم
احادیث دعا
 
قال الرضا (علیه‌السلام): اَلدُّعاءُ سِلاحُ الأَنبیاء.
دعا و نیایش اسلحة پیامبران علیهم‌السلام است.
لئالی‌الاخبار، ج ٤، ص ٩٨.
 
قال الصادق (علیه‌السلام): عَلَیكَ بِالدُّعاءِ فَاِنَّه شِفاءٌ مِن كُلِّ داءٍ.
همیشه خودت را به دعا ملزم کن، دعا شفادهندة هر درد و بیماری است.
اصول کافی، ج ٤، ص ٢١٧.
 
قال أمیرالمؤمنین علی (علیه‌السلام): الدُّعاءُ مِفتاحُ الرَّحمَةِ وَ مِصباحُ الظُّلمَةِ.
 
دعا کلید رحمت الهی و چراغ ظلمت و تاریکی‌ها است.
بحارالأنوار، ج ٩٣، ص ٣٤١.
 
قال الباقر (علیه‌السلام): الدّعاُ یرُدُّ القضاءَ وَ قَد اُبرِمُ اِبراماً!
 
دعا (آنچنان است) که مقدّرات حتمی الهی را دگرگون می‌کند!
اصول کافی، ج ٤، ص ٢١٦.
 
قال الرضا (علیه‌السلام): الدعاءُ سِلاحُ المُؤمِنِ وَ‌ عمودُ الدّینِ وَ نُورُالسموات وَ الأَرضِ.
 
دعا اسلحة مؤمن و ستون دین و نور آسمان‌ها و زمین است.
صحیفة‌الرضا علیه‌السلام، ص ١٩.
 
قال رسول الله (صلی‌الله علیه و آله و سلم): اِغتَنِموا الدُّعاءَ عِندَ الرِّقَّةِ فَاِنّها رَحمَةٌ.
 
دعا را هنگام ترحّم و رقّت قلب غنیمت بشمارید که این یک رحمت الهی است.
شهاب‌الاخبار، ص ٣١٧.
 
قال الباقر (علیه‌السلام): إنَّ اللهَ یحِبُّ مِن عِبادِهِ كُلَّ دَعّاءٍ.
 
خداوند، بندگان همیشه دعاگو و نیایشگر خود را دوست می‌دارد.
ثواب‌الاعمال، ص ٣٥٨.
 
قال الصادق (علیه‌السلام): مَن كانَت لَهُ الی اللهِ عزَّوَجلَّ حاجةٌ فَلیبدأْ بِالصَّلوةِ عَلی محمدٍ وَ آلهِ ثُمَّ یسأَلُ حاجَتَهُ ثُمَّ یختِمْ بِالصَّلوةِ عَلی مُحَمّدٍ وآلِ مُحَمّدٍ علیهم‌السلام.
 
هر کس به سوی خدای متعال حاجتی دارد در آغاز بر محمد و آل محمد علیهم‌السلام صلوات بفرستد بعد حاجت خود را بخواهد و با یک صلوات دیگر آن را ختم نماید (تا باعث اجابت گردد)
وسائل الشیعه، ج ٤، ص ١١٣٧.
 
قال الصادق (علیه‌السلام): مَن دَعا وَ لَم یذكُرِ النَّبی(ص) رَفرَفَ الدُّعاءُ عَلی رَأسِهِ فَاِذا ذَكَرالنّبی(ص) رُفعَ الدُّعاءُ.
 
کسی که دعا کند ولی نام پیغمبر اکرم(ص) را نبرد، دعا بالای سر او (همچون پرنده) بال می‌زند، همین که نام حضرت را بُرد دعا بالا می‌رود.
اصول کافی، ج ٤، ص ٢٤٨.
 
قال الصادق (علیه‌السلام): اَلدّاعی و المُؤَمِّنُ فی‌الأَجرِ شریكان.
 
شخص دعاگو و آمین‌گو، هر دو در اجر و پاداش شریکند.
وسائل الشیعه، ج ٤، ص ١١٤٤.
 
قال رسول الله (صلی‌الله علیه و آله و سلم): اُدعُوا اللهَ وَ اَنتُم موقِنونَ بِالاِجابَةِ وَ اعلَموا أَنَّ اللهَ لایستَجیبُ دُعاءَ مَن قَلبُهُ لاهٍ.
 
هنگامی که خدا را می‌خوانید یقین به اجابت داشته باشید و بدانید که خداوند دعای کسی که توجه قلبی در آن نداشته باشد اجابت نمی‌کند.
بحارالأنوار، ج ٩٣، ص ٣١٣.
 
قال الصادق (علیه‌السلام): سَل حاجَتَكَ وَ اَلِحَّ فی‌الطَّلَبِ فَاِنَّ اللهَ یحبُّ اِلحاحَ المُلِحّینَ مِن عبادِهِ المُؤمنین.
 
حاجت خود را از خدا بخواه و بر آن پافشاری کن. خداوند بندگان مؤمن خود را که در خواسته‌هایشان اصرار و پافشاری می‌کنند دوست می‌دارد.
قرب‌الاسناد، ص ٥.
 
قال الصادق (علیه‌السلام): اذا دعوتَ فَأَقبِل بِقَلبِكَ ‏ثُمَّ استَیقِنْ بِالإجابَةِ.‏
 
وقتی دعا می‌کنی از روی دل و با اخلاص دعا کن، آنگاه یقین داشته باش که دعایت مستجاب می‌شود.
وسائل الشیعه، ج ٤، ص ١١٠٥.
 
قال الباقر (علیه‌السلام): ولاتُحقِّروا صَغیراً مِن حَوائِجِكُم، فَاِنَّ اَحَبَّ المُؤمِنینَ اِلَی اللهِ تَعالی أَسأَلُهُم.
 
حاجت‌های کوچک خود را خُرد و ناچیز نشمارید. در نزد خدای متعال محبوب‌ترین مؤمنان آن کسی است که بیش از همه حاجت‌ها و خواسته‌های خود را از خداوند مسألت می‌نماید.
مستدرک، ج ٥، ص ١٧٢.
 
قال الباقر (علیه‌السلام): واللهِ لایلِحُّ عبدٌ مؤمنٌ عَلَی اللهِ عزَّوجَلَّ فی حاجةٍ الاّ قضاها له.
 
به خدا سوگند هیچ بنده‌ای در حاجت خود از خدای متعال اصرار و پافشاری نمی‌کند مگر اینکه حاجتش را روا می‌سازد.
اصول کافی، ج ٤، ص ٢٢٤.
 
قال الصادق (علیه‌السلام): مَن تَخَوَّفَ بَلاءً یصیبُهُ فَتَقدَّم فیهِ بِالدُّعاءِ لَم یرِهِ اللهُ ذلِكَ البَلاءَ اَبداً.
 
کسی که از خوف نزول یک بلا پیشدستی کند و دعا نماید خداوند هرگز او را به آن بلا گرفتار نخواهد كرد.
وسائل الشیعه، ج ٤، ص ١٠٩٦.
 
قال الصادق (علیه‌السلام): إنّ الدُّعاءَ فی‌الرَّخاءِ یستَخرِجُ الحَوائِجَ فی‌البَلاءِ.
 
دعا در حال سلامتی و آسایش باعث برآورده شدن حوائج در روزهای بلا و سختی‌ها است.
وسائل الشیعه، ج ٤، ص ١٠٩٦.
 
قال الصادق (علیه‌السلام): إنّ دُعاءَ المُؤمِنِ لِأَخیهِ بِظَهْر الغَیبِ مُستَجابٌ وَ یدِرُّ الرِّزقَ وَ یدفَعُ المَكروهَ.
 
دعای مؤمن در حق برادر دینی غایب خود هم مستجاب می‌شود و هم باعث زیاد شدن روزی و دفع ناگواری‌ها خواهد بود.
وسائل الشیعه، ج ٤، ص ١١٤٧.
 
قال الکاظم (علیه‌السلام): إنّ مَنْ دَعَا لِأَخِیهِ بِظَهْرِ الْغَیبِ نُودِی مِنَ الْعَرْشِ وَ لَکَ مِأَةُ أَلْفِ ضِعْفٍ!
 
هر کس برادر دینی خود را غیاباً دعا کند از عرش (خدای باعظمت) به او ندا می‌رسد: صد هزار برابر (آنچه برای برادر خود خواستی) به تو عطا گردید!
وسائل الشیعه، ج ٤، ص ١١٤٨.
 
قال الصادق (علیه‌السلام): مَن قَدَّمَ اَربعینَ رَجُلاً مِن اخوانِهِ فَدَعا لَهُم ثُمَّ دَعا لِنَفسِهِ اُسُتجیبَ لَهُ فیهِم وَ فی‌نَفسِهِ.
 
کسی که پیش از خود برای چهل نفر برادر مؤمن دعا کند دعای او هم دربارة آنان و هم دربارة خودش مستجاب می‌گردد.
خصال، ج ٢، ص ١١٠.
 
قال الکاظم (علیه‌السلام): مَن دعاِ لإخوانِه مِنَ المُؤمنین وَ المؤمناتِ و المُسلمین والمُسلماتِ وَكَّلَ اللهُ بِهِ عَن كُلِّ مؤمنٍ مَلَكاً یدعولَه.
 
کسی که برای برادران و خواهران مؤمن و مسلمان خود دعا کند خداوند از طرف هر یک از آنان مَلَکی می‌گمارد که همواره برایش دعا نمایند.
وسائل الشیعه، ج ٤، ص ١١٥٢.
 
قال رسول الله (صلی‌الله علیه و آله و سلم): إِذا دَعا أْحَدُكُمْ فَلْیعُمَّ، فَإِنَّهُ أَوْجَبُ لِلدُّعاءِ.
 
وقتی یکی از شما دعا می‌کند دعای او همگانی باشد (همراه با دیگران دسته‌جمعی دعا کنند). دعای همگانی زودتر به اجابت می‌رسد.
ثواب‌الاعمال، ص ٣٦٠.
 
قال الصادق (علیه‌السلام): اِنّ اللهَ تباركَ وَ تعالی فَرَضَ الصَلوةَ فی اَفضَلِ السّاعاتِ فَعَلَیكُم بِالدُّعاءِ فی أَدبارِ الصَّلوةِ.
 
خدای تبارک و تعالی نماز را در افضل اوقات شبانه‌روز قرار داده شما (غنیمت بدارید و) خود را ملزم کنید که بعد از هر نماز دعا نمائید.
وسائل الشیعه، ج ٤، ص ١١٤٨.
 
قال الصادق (علیه‌السلام): عَلَیکُمْ بِالدُّعَاءِ فِی اَدْبَارِ الصَّلَوَاتِ فَإِنَّهُ مُستجابٌ.
 
بر شما باد بعد از هر نماز دعا کنید. دعا بعد از نمازها مستجاب است.
خصال، ج ٢، ص ٨٥.
 
قال رسول الله (صلی‌الله علیه و آله و سلم): اَربَعةٌ لاتُردُّ لَهُم دَعوَةٌ: اَلوالِدُ لِوَلَدِهِ والمَظلومُ عَلی مَن ظَلَمهُ و المُعتَمِر حتَّی یرجِعَ و الصائِمُ حتّی یفطِرَ.
 
چهار نفرند که دعایشان رد نمی‌شود: دعای پدر در حق اولاد، نفرین مظلوم بر ظالم خود، دعای زائر خانة خدا (در تمام مدت زیارت) تا زمانی که مراجعت کند و دعای شخص روزه‌دار تا ساعتی که افطار نماید.
وسائل الشیعه، ج ٤، ص ١١٥٣.
 
قال رسول الله (صلی‌الله علیه و آله و سلم): اَكثِرْ مِنَ الدُّعاءِ فَاِنّكَ لاتدَری مَتی یستجابُ لَكَ؟
 
تا می‌توانی زیاد دعا کن، تو چه می‌دانی دعایت در چه وقت به اجابت خواهد رسید؟
تحف‌العقول، ص ٣٤.
 
قال رسول الله (صلی‌الله علیه و آله و سلم): الدُّعاءُ بَینَ الاَذانِ وَ الاِقامةِ لایردُّ.
 
دعا بین اذان و اقامه رد نمی‌شود. (آن را غنیمت بشمارید).
مواعظ‌ عددیه، ص ٤.
 
قال الصادق (علیه‌السلام): اذا قالَ العَبدُ و هَو ساجدٌ «یا اللهُ یا ربّاهُ یا سیداهُ» ثلاثَ مرّاتٍ اَجابَهُ اللهُ تباركَ و تَعالی: «لبّیكَ عَبدی، سَل حاجَتَكَ»
 
هر گاه بنده (سجده کند و) در سجده سه مرتبه بگوید «یا اللهُ یا ربّاهُ یا سَیداهُ» خدای تبارک و تعالی در اجابت می‌فرماید «لبیک بندة من، حاجت خود را بخواه».
وسائل الشیعه، ج ٤، ص ١١٣١.
 
قال رسول الله (صلی‌الله علیه و آله و سلم): دَعوةُ المَظلومِ مُستجابَةٌ وَ إن كانَ فاجِراً.
 
دعای آدم مظلوم مستجاب است هر چند که خود شخص فاجر و نابکاری باشد!
مواعظ عددیه، ص ٦.
 
قال الصادق (علیه‌السلام): قال‌الله تبارك و تعالی: وَ عِزَّتی وَ جلالی لا اُجیبُ دَعوةَ مَظلومٍ فی‌ مظلِمَةٍ ظُلِمَهَا وَ لِأَحَدٍ عِندَهُ مِثلُ تِلكَ المَظلِمَة.
 
خدای تبارک و تعالی می‌فرماید: به عزّت و جلالم قسم دعای هیچ مظلومی را که به او ظلمی شده (در‌حالی‌که) خود او نیز مانند آن را به دیگری ظلم کرده باشد اجابت نخواهم کرد.
مستدرک الوسائل، ج ٥، ص ٢٧٠.
 
قال الکاظم (علیه السلام): أطِبْ كَسبَكَ تُستَجَبْ دَعوَتُكَ.
 
کسب و درآمدت را از راه حلال به دست آور تا دعایت مستجاب گردد.
مکارم‌الاخلاق، ص ٤٢٢.
 
قال أمیرالمؤمنین علی (علیه‌السلام): لاتَستَبطِیءْ اِجابةَ دُعائِكَ وَ قَد سَدَدْتَ طریقَهُ بِالذُّنوب!
 
تو وقتی با گناهانت، راه دعا را به روی خودت بستی دیگر تأخیر در اجابت را دیر مشمار!
فهرست غرر، ١٠٥.
  
قال رسول الله (صلی‌الله علیه و آله و سلم): الدُّعاءُ مَعَ اَكْلِ الحَرامِ كَالبِناءِ عَلَی الماء!
 
دعا کردن با لقمة حرام به منزلة عمارت ساختن بر روی آب است!
لئالی‌الأخبار، ج ٤، ص ١٠٣.
 
قال الباقر (علیه‌السلام): انَّ العَبدَ لَیرفَعُ یدَیهِ اِلی اللهِ، و مَطْعَمَهُ حرامٌ و ملبَسُهُ حرامٌ فَكَیفَ یستجابُ لَهُ وَ هذه حالُه؟
 
آن بنده‌ای که دست‌های خود را به دعا به سوی خدا برمی‌دارد در حالی که خوراک و پوشاک او هر دو از راه حرام باشد چگونه می‌خواهد دعای او مستجاب گردد؟!
لئالی‌الاخبار، ج ٤، ص ١٠٣.
 
قال الرضا (علیه‌السلام): دَعوَةً تُخفیها اَفضَلُ عِندَ اللهِ مِن سَبعینَ دَعوةً تُظهِرُها.
 
یک دعا در خفا و نهان در نزد خدا از هفتاد دعای آشکار أفضل و بالاتر است.
وسائل الشیعه، ج ٤، ص ١١١٣.
 
قال زین العابدین (علیه‌السلام): المؤمِنُ مِن دُعائِهِ علی ثلاثٍ: اِمّا أَنْ یدَّخَرَ لَهُ و اِمّا أَن یعَجَّل لَهُ وَ اِمّا أَن یدفعَ عَنهُ بَلاءٌ یرید أَنْ یصیبَهُ.
 
دعای مؤمن خالی از یکی از این سه بهره نیست: یا برای آخرت او ذخیره می‌شود و یا حاجتش برآورده می‌گردد و یا بلائی که مقدر بوده به او برسد از او دفع خواهد شد.
تحف‌العقول، ص ٢٨٧.
 
قال أمیرالمؤمنین علی (علیه‌السلام): مَن قَرَأَ مِأةَ آیةٍ مِنَ‌القُرآنِ مِن أَی القُرآنِ شاءَ ثُمَّ قالَ «یا اللهُ» سَبْعَ مرّاتٍ فَلَو دَعا عَلی صَخرَةٍ لَقَلَعَها إن‌شاءالله.
 
هر کس صد آیه از هر جای قرآن بخواند سپس هفت مرتبه بگوید «یا الله» (و حاجت خود را بخواهد) ‌(اثر اجابت) آن چنان است که اگر دعا بر صخرة سخت بخواند به یاری خدا آن را از جای برمی‌کند.
وسائل الشیعه، ج ٤، ص ١١١٤.
 
قال الصادق (علیه‌السلام): اذا اَرادَ احَدُكُمُ أَنْ لایسألَ رَبَّهُ اِلاّ أعطاهُ فَلییأَسْ مِنَ‌النّاس كُلِّهِم و لایكونُ لَهُ رَجاءٌ اِلاّ مِن عِندِالله.
 
اگر کسی از شما بخواهد هر چه که از خدا خواست به او عطا کند باید از همة مردم قطع امید کند و تنها امید و رجای او خداوند متعال باشد.
اصول کافی، ج ٤، ص ٢١٤.
 
قال أمیرالمؤمنین علی (علیه‌السلام): اَلدُّعاءُ تِرسُ المُؤمنِ وَ مَتی تُكثِرُ قَرْعَ البابِ یفتَحُ لَك.
 
دعا سپر و حفاظ مؤمن است. تو هر وقت دری را زیاد بکوبی بالأخره به روی تو باز خواهد شد.
اصول کافی، ج ٤، ص ٢١٤.
 
قال الباقر (علیه‌السلام): ما اَحدٌ أَبغضُ اِلَی اللهِ عزّوجَلَّ مِمَّن یستكبِرُ عَن عِبادَتِه و لا یسأَلُ ما عِندَهُ.
 
در نزد خدای متعال اَحدی مبغوض‌تر از آن کس نیست که متکبرّانه از عبادتش سر باز زند و چیزی از او طلب و درخواست ننماید.
وسائل الشیعه، ج ٤، ص ١٠٨٤.

  

 
پاسخ به احکام شرعی
 
موتور جستجوی سایت

تابلو اعلانات

پیوندها

حدیث روز
بسم الله الرحمن الرحیم
چهار پناهگاه در قرآن
   
أَبَانُ بْنُ عُثْمَانَ وَ هِشَامُ بْنُ سَالِمٍ وَ مُحَمَّدُ بْنُ حُمْرَانَ عَنِ الصَّادِقِ (علیه السلام) قَالَ:
عَجِبْتُ لِمَنْ فَزِعَ مِنْ أَرْبَعٍ كَيْفَ لَا يَفْزَعُ إِلَى أَرْبَعٍ
(۱) عَجِبْتُ لِمَنْ خَافَ كَيْفَ لَا يَفْزَعُ إِلَى قَوْلِهِ- حَسْبُنَا اللَّهُ وَ نِعْمَ الْوَكِيلُ فَإِنِّي سَمِعْتُ اللَّهَ عَزَّ وَ جَلَّ يَقُولُ بِعَقَبِهَا فَانْقَلَبُوا بِنِعْمَةٍ مِنَ اللَّهِ وَ فَضْلٍ لَمْ يَمْسَسْهُمْ سُوءٌ
(۲) وَ عَجِبْتُ لِمَنِ اغْتَمَّ كَيْفَ لَا يَفْزَعُ إِلَى قَوْلِهِ- لا إِلهَ إِلَّا أَنْتَ سُبْحانَكَ إِنِّي كُنْتُ مِنَ الظَّالِمِينَ فَإِنِّي سَمِعْتُ اللَّهَ عَزَّ وَ جَلَّ يَقُولُ بِعَقَبِهَا- وَ نَجَّيْناهُ مِنَ الْغَمِّ وَ كَذلِكَ نُنْجِي الْمُؤْمِنِينَ
(۳) وَ عَجِبْتُ لِمَنْ مُكِرَ بِهِ كَيْفَ لَا يَفْزَعُ إِلَى قَوْلِهِ- وَ أُفَوِّضُ أَمْرِي إِلَى اللَّهِ إِنَّ اللَّهَ بَصِيرٌ بِالْعِبادِ فَإِنِّي سَمِعْتُ اللَّهَ عَزَّ وَ جَلَّ يَقُولُ بِعَقَبِهَا- فَوَقاهُ اللَّهُ سَيِّئاتِ ما مَكَرُوا
(۴) وَ عَجِبْتُ لِمَنْ أَرَادَ الدُّنْيَا وَ زِينَتَهَا كَيْفَ لَا يَفْزَعُ إِلَى قَوْلِهِ- ما شاءَ اللَّهُ لا قُوَّةَ إِلَّا بِاللَّهِ فَإِنِّي سَمِعْتُ اللَّهَ عَزَّ وَ جَلَّ يَقُولُ بِعَقَبِهَا- إِنْ تَرَنِ أَنَا أَقَلَّ مِنْكَ مالًا وَ وَلَداً. فَعَسى‏ رَبِّي أَنْ يُؤْتِيَنِ خَيْراً مِنْ جَنَّتِكَ وَ عَسَى مُوجِبَةٌ
    
آقا امام صادق (عليه السّلام) فرمود: در شگفتم از كسى كه از چهار چيز مى‌هراسد چرا بچهار چيز پناهنده نميشود:
(۱) شگفتم از آنكه ميترسد چرا پناه نمى‌برد بفرمودۀ خداى عز و جل« حَسْبُنَا اَللّٰهُ‌ وَ نِعْمَ‌ اَلْوَكِيلُ‌ » خداوند ما را بس است و چه وكيل خوبى است زيرا شنيدم خداى جل جلاله بدنبال آن ميفرمايد:بواسطۀ نعمت و فضلى كه از طرف خداوند شامل حالشان گرديد باز گشتند و هيچ بدى بآنان نرسيد.
(۲) و شگفتم در كسى كه اندوهناك است چرا پناه نمى‌برد بفرمودۀ خداى عز و جل:« لاٰ إِلٰهَ‌ إِلاّٰ أَنْتَ‌ سُبْحٰانَكَ‌ إِنِّي كُنْتُ‌ مِنَ‌ اَلظّٰالِمِينَ‌ » زيرا شنيدم خداى عز و جل بدنبال آن ميفرمايد در خواستش را برآورديم و از اندوه نجاتش داديم و مؤمنين را هم چنين ميرهانيم.
(۳) و در شگفتم از كسى كه حيله‌اى در بارۀ او بكار رفته چرا بفرمودۀ خداى تعالى پناه نمى‌برد« وَ أُفَوِّضُ‌ أَمْرِي إِلَى اَللّٰهِ‌ إِنَّ‌ اَللّٰهَ‌ بَصِيرٌ بِالْعِبٰادِ »:كار خود را بخدا واگذار ميكنيم كه خداوند بحال بندگان بينا است)زيرا شنيدم خداى بزرگ و پاك بدنبالش مى‌فرمايد خداوند او را از بديهائى كه در بارۀ او بحيله انجام داده بودند نگه داشت.
(۴) و در شگفتم از كسى كه خواستار دنيا و آرايش آن است چرا پناهنده نميشود بفرمايش خداى تبارك و تعالى(« مٰا شٰاءَ اَللّٰهُ‌ لاٰ قُوَّةَ‌ إِلاّٰ بِاللّٰهِ‌ »)(آنچه خدا خواست همان است و نيروئى جز به يارى خداوند نيست)زيرا شنيدم خداى عز اسمه بدنبال آن ميفرمايد اگر چه مرا در مال و فرزند از خودت كمتر مى‌بينى ولى اميد هست كه پروردگار من بهتر از باغ تو مرا نصيب فرمايد (و كلمۀ:عسى در اين آيه بمعناى اميد تنها نيست بلكه بمعناى اثبات و تحقق يافتن است).
من لا يحضره الفقيه، ج‏۴، ص: ۳۹۲؛
الأمالي( للصدوق)، ص: ۶؛
الخصال، ج‏۱، ص: ۲۱۸.


کلیه حقوق مادی و معنوی این پورتال محفوظ و متعلق به حجت الاسلام و المسلمین سید محمدحسن بنی هاشمی خمینی میباشد.

طراحی و پیاده سازی: FARTECH/فرتک - فکور رایانه توسعه کویر -