انهار
انهار
مطالب خواندنی

قضا و کفاره روزه

بزرگ نمایی کوچک نمایی
استفتائات ج1:
سؤال 256: کسی که سحری می‏خورد و احتمال می‏دهد اذان را گفته باشند ولی تفحّصی نمی‏کند مثلاً به ساعت نگاه نمی‏کند، حکم روزه این فرد چیست؟
پاسخ: روزه‏اش صحیح است مگر اینکه بعداً معلوم شود که صبح بوده که در این صورت قضای روزه بر او واجب است.
سؤال 257: اگر شخصی دیگری را اکراه بر افطار در ماه مبارک رمضان نمود ، آیا علاوه بر گناه ، کفاره هم بر عهده اش می باشد یا خیر ؟
پاسخ : خیر کفاره به عهده او نمی آید .
سؤال 258: در روزه استیجاری ، اگر بعد از ظهر افطار کند ، کفاره دارد یا خیر ؟
پاسخ: کفاره ندارد .
سؤال 259: کسی که به علت مرض تا رمضان سال آنیده نتواند روزه سال گذشته را قضا نماید تکلیفش چیست؟
پاسخ: قضا ساقط شده و باید برای هر روز یک مد طعام به فقیر بدهد
سؤال 260: آیا می‏شود روزه قضا و روزه مستحبی را با هم در یک روز نیت کرد؟
پاسخ: خیر، نمیشود.
سؤال 261: فرق کفارات مالیّه و کفارات مخیّره چیست لطفاً توضیح فرمائید؟
پاسخ: کفاره مخیره آن است که انسان بین چند چیز مخیر است و هر کدام را به عنوان کفّاره انجام دهد مجزی است و منظور جنابعالی از کفاره مالیّه چیست؟ باید توضیح بدهید.
سؤال 262: اینجانب چندین مورد در ماه رمضان محتلم شده‏ام آن هم قبل از سحری و قبل از اذان صبح و این مسئله را این طور یاد گرفته بودم که اگر کسی جنب شود تا اذان ظهر وقت دارد غسل کند و فقط معصیت کرده است که تا اذان ظهر بر جنابت مانده و نیز مسأله تیمم را نمی‏دانستم و ندانسته و بی اطلاع نسبت به مسأله به حالت جنابت وارد اذان صبح می‏گردیدم و بعد از اذان صبح و قبل از اذان ظهر غسل می‏کردم اکنون خواهشمندم بفرمائید آیا علاوه بر قضای این روزها کفّاره‏ای بر گردن بنده است یا خیر؟
پاسخ: قضا و کفّاره بر شما واجب نمیشود.
استفتائات ج2:
سؤال221: اگر شخصی در ماه مبارک رمضان از خواب بیدار شود و غذا بخورد سپس متوجه بشود که از وقت اذان صبح گذشته است آیا روزه این فرد صحیح است؟
پاسخ: روزه‏اش صحیح است در عین حال قضای آن روز هم بر او واجب است.
سؤال‏222: آیا انسانی که خود روزه قضا دارد می‏تواند قضای روزه واجب میّت را بگیرد؟
پاسخ: نمی‏تواند.
سؤال223: این جانب در سال 1361 مدتی از ماه مبارک رمضان را در جبهه حقّ علیه باطل بودم و نتوانستم روزه بگیرم از طرف خانواده در خصوص سنّم اختلاف نظر است دقیقاً نمی‏دانم در آن ایّام مکلّف بوده‏ام یا خیر. تکلیف روزه فوت شده چیست؟
پاسخ: چون مکلّف بودن جنابعالی در آن تاریخ مشکوک است قضای آن روزه‏ها واجب نیست.
سؤال‏224: یک نفر در ماه رمضان به سبب فعل حرام روزه‏اش را باطل کرده و نمی‏دانسته که آیا به سبب این فعل حرام روزه باطل می‏شود یا خیر؟ حالا چه وظیفه‏ای دارد؟
پاسخ: اگر جاهل مقصر است بنابر احتیاط باید علاوه بر این که روزه را قضا نماید، کفاره جمع انجام بدهد یعنی به شصت فقیر به هر یک، یک مدّ گندم یا جو یا قیمت آنها را بدهد و دو ماه پی در پی هم روزه بگیرد.
سؤال‏225: دختر و پسری که می‏دانستند روزه واجب است لیکن اولیاء از روی جهالت و دلسوزی که: در این سن تو روزه برایت واجب نیست، مانع از گرفتن روزه آنها می‏شدند، خود آنها هم اهل مسئله نبودند، وظیفه در این مورد چیست؟ با توجه به اینکه اکنون قادر بر اداء کفاره نمی‏باشند ؟
پاسخ: در این مورد فقط قضا واجب است.
سؤال226: تکلیف ورثه نیست به فروض زیر چیست؟
الف: شخصی ماه رمضان مریض بوده و مرض ادامه داشته تا اوّل ذی حجّه.
پاسخ: قضا واجب نیست.
ب: شخصی مریض بود و مرض او بعد از رمضان برطرف شد و 15 روز زنده بود و 15 شوال فوت کرد.
پاسخ: اگر در آن چند روز که خوب شده می‏توانسته است قضای روزه خود را بجا بیاورد و بجا نیاورد قضا لازم است.
سؤال233: آیا ادای کفاره روزه عمدی یا غیر عمدی. و کلّاً تمامی کفارات باید فوری باشد؟
پاسخ: وجوب ادای کفاره فوری نیست ولی نباید مسامحه کند.
سؤال234: زنی که به واسطه مریض بودن در ماه رمضان روزه نگرفته و تا ماه رمضان بعدی قضای روزه‏ها را هم نگرفته یا آنکه بدون عذر معصیت کرده و روزه خود را خورده است آیا پرداخت کفاره او بر خودش است یا شوهرش؟ و اگر بر خود اوست وقتی که تمکن بر کفاره ندارد غیر از مهریه‏ای که از شوهر طلبکار است آیا واجب است از مهریه به اندازه کافی از شوهر خود گرفته و ادای کفاره نماید یا خیر؟
پاسخ: کفاره بر عهده خود اوست و کفاره واجب است و واجب است که اقدام و سعی کند هرچند از مهریه بگیرد و بپردازد.
سؤال‏235: خانمی هستم شصت و چهار ساله که پنجاه سال پیش در سن 14 سالگی ازدواج کردم و ماه‏های رمضان مادر شوهرم نمی‏گذاشت که روزه بگیرم زیرا بسیار ضعیف بودم به این صورت که مادر شوهرم سحرها مرا بیدار نمی‏کرد و می‏گفت تو ضعیف هستی و باید کار کنی، نمی‏توانی روزه بگیری آیا باید برای هر روز 60 فقیر را طعام بدهم؟ امّا این امر از عهده بنده خارج است. وظیفه من چیست؟
پاسخ: کفاره هر روزه که اطعام 60 فقیر است بر شما واجب نیست ولی در ماه رمضان‏ها که روزه خود را به جهت ضعف و عدم توانائی نگرفته‏اید اگر تا ماه رمضان بعد قدرت گرفتن روزه را داشته‏اید و قضای آنها را تا به حال نگرفته‏اید هم قضای آنها بر شما لازم است و هم کفّاره تاخیر بر ذمّه شما آمده است که برای هر روز یک مُدّ طعام است ولی اگر ماه رمضان بعد نیز قدرت گرفتن روزه را پیدا نکرده‏اید هر روز یک مُدّ طعام بدهید کافی است و قضا واجب نیست و مُدّ ده سیر است.
سؤال‏236: شخصی در اثر بیماری و یا به واسطه بی توجهی روزه خود را عمداً خورده و الآن متوجه شده که اشتباه بزرگی را مرتکب شده است و برای کفاره خود هر روزی 60 مسکین را باید اطعام بدهد و میسّر برایش نیست، ولی دختری دارد که دارای چند فرزند است و در شهرستان زندگی می‏کند و هر سال یکی دو ماه به خانه پدر می‏آید آیا می‏تواند که مخارجات آنها را به جای کفارات خود حساب کند یا خیر؟
پاسخ: در صورتی که در اثر بیماری که روزه مضر بوده است روزه خود را خورده است و یا بدون توجه بوده که متلفت نبوده است که خوردن روزه عمداً کفّاره دارد، کفّاره واجب نیست و فقط قضای روزه بر او واجب است و حساب کردن مخارج دختر و فرزندان دختر از کفّاره روزه که در فوق مرقوم داشته‏اید صحیح نیست.
سؤال‏237: شخصی فوت کرده و کفاره عمدی پنج روز ماه رمضان و کفاره قسم و نذر و عهد بر عهده او بوده وظیفه چیست؟
پاسخ: لازم است از ترکه ادا شود.
سؤال‏238: آیا مظالم و کفارات (مثل کفاره روزه) و صدقات واجبه را می‏شود به واجب النفقه داد یا خیر؟
پاسخ: نمی‏شود.

  

 
پاسخ به احکام شرعی
 
موتور جستجوی سایت

تابلو اعلانات

پیوندها

حدیث روز
بسم الله الرحمن الرحیم
چهار پناهگاه در قرآن
   
أَبَانُ بْنُ عُثْمَانَ وَ هِشَامُ بْنُ سَالِمٍ وَ مُحَمَّدُ بْنُ حُمْرَانَ عَنِ الصَّادِقِ (علیه السلام) قَالَ:
عَجِبْتُ لِمَنْ فَزِعَ مِنْ أَرْبَعٍ كَيْفَ لَا يَفْزَعُ إِلَى أَرْبَعٍ
(۱) عَجِبْتُ لِمَنْ خَافَ كَيْفَ لَا يَفْزَعُ إِلَى قَوْلِهِ- حَسْبُنَا اللَّهُ وَ نِعْمَ الْوَكِيلُ فَإِنِّي سَمِعْتُ اللَّهَ عَزَّ وَ جَلَّ يَقُولُ بِعَقَبِهَا فَانْقَلَبُوا بِنِعْمَةٍ مِنَ اللَّهِ وَ فَضْلٍ لَمْ يَمْسَسْهُمْ سُوءٌ
(۲) وَ عَجِبْتُ لِمَنِ اغْتَمَّ كَيْفَ لَا يَفْزَعُ إِلَى قَوْلِهِ- لا إِلهَ إِلَّا أَنْتَ سُبْحانَكَ إِنِّي كُنْتُ مِنَ الظَّالِمِينَ فَإِنِّي سَمِعْتُ اللَّهَ عَزَّ وَ جَلَّ يَقُولُ بِعَقَبِهَا- وَ نَجَّيْناهُ مِنَ الْغَمِّ وَ كَذلِكَ نُنْجِي الْمُؤْمِنِينَ
(۳) وَ عَجِبْتُ لِمَنْ مُكِرَ بِهِ كَيْفَ لَا يَفْزَعُ إِلَى قَوْلِهِ- وَ أُفَوِّضُ أَمْرِي إِلَى اللَّهِ إِنَّ اللَّهَ بَصِيرٌ بِالْعِبادِ فَإِنِّي سَمِعْتُ اللَّهَ عَزَّ وَ جَلَّ يَقُولُ بِعَقَبِهَا- فَوَقاهُ اللَّهُ سَيِّئاتِ ما مَكَرُوا
(۴) وَ عَجِبْتُ لِمَنْ أَرَادَ الدُّنْيَا وَ زِينَتَهَا كَيْفَ لَا يَفْزَعُ إِلَى قَوْلِهِ- ما شاءَ اللَّهُ لا قُوَّةَ إِلَّا بِاللَّهِ فَإِنِّي سَمِعْتُ اللَّهَ عَزَّ وَ جَلَّ يَقُولُ بِعَقَبِهَا- إِنْ تَرَنِ أَنَا أَقَلَّ مِنْكَ مالًا وَ وَلَداً. فَعَسى‏ رَبِّي أَنْ يُؤْتِيَنِ خَيْراً مِنْ جَنَّتِكَ وَ عَسَى مُوجِبَةٌ
    
آقا امام صادق (عليه السّلام) فرمود: در شگفتم از كسى كه از چهار چيز مى‌هراسد چرا بچهار چيز پناهنده نميشود:
(۱) شگفتم از آنكه ميترسد چرا پناه نمى‌برد بفرمودۀ خداى عز و جل« حَسْبُنَا اَللّٰهُ‌ وَ نِعْمَ‌ اَلْوَكِيلُ‌ » خداوند ما را بس است و چه وكيل خوبى است زيرا شنيدم خداى جل جلاله بدنبال آن ميفرمايد:بواسطۀ نعمت و فضلى كه از طرف خداوند شامل حالشان گرديد باز گشتند و هيچ بدى بآنان نرسيد.
(۲) و شگفتم در كسى كه اندوهناك است چرا پناه نمى‌برد بفرمودۀ خداى عز و جل:« لاٰ إِلٰهَ‌ إِلاّٰ أَنْتَ‌ سُبْحٰانَكَ‌ إِنِّي كُنْتُ‌ مِنَ‌ اَلظّٰالِمِينَ‌ » زيرا شنيدم خداى عز و جل بدنبال آن ميفرمايد در خواستش را برآورديم و از اندوه نجاتش داديم و مؤمنين را هم چنين ميرهانيم.
(۳) و در شگفتم از كسى كه حيله‌اى در بارۀ او بكار رفته چرا بفرمودۀ خداى تعالى پناه نمى‌برد« وَ أُفَوِّضُ‌ أَمْرِي إِلَى اَللّٰهِ‌ إِنَّ‌ اَللّٰهَ‌ بَصِيرٌ بِالْعِبٰادِ »:كار خود را بخدا واگذار ميكنيم كه خداوند بحال بندگان بينا است)زيرا شنيدم خداى بزرگ و پاك بدنبالش مى‌فرمايد خداوند او را از بديهائى كه در بارۀ او بحيله انجام داده بودند نگه داشت.
(۴) و در شگفتم از كسى كه خواستار دنيا و آرايش آن است چرا پناهنده نميشود بفرمايش خداى تبارك و تعالى(« مٰا شٰاءَ اَللّٰهُ‌ لاٰ قُوَّةَ‌ إِلاّٰ بِاللّٰهِ‌ »)(آنچه خدا خواست همان است و نيروئى جز به يارى خداوند نيست)زيرا شنيدم خداى عز اسمه بدنبال آن ميفرمايد اگر چه مرا در مال و فرزند از خودت كمتر مى‌بينى ولى اميد هست كه پروردگار من بهتر از باغ تو مرا نصيب فرمايد (و كلمۀ:عسى در اين آيه بمعناى اميد تنها نيست بلكه بمعناى اثبات و تحقق يافتن است).
من لا يحضره الفقيه، ج‏۴، ص: ۳۹۲؛
الأمالي( للصدوق)، ص: ۶؛
الخصال، ج‏۱، ص: ۲۱۸.


کلیه حقوق مادی و معنوی این پورتال محفوظ و متعلق به حجت الاسلام و المسلمین سید محمدحسن بنی هاشمی خمینی میباشد.

طراحی و پیاده سازی: FARTECH/فرتک - فکور رایانه توسعه کویر -