انهار
انهار
مطالب خواندنی

راهنمای استفاده

بزرگ نمایی کوچک نمایی

بسم الله الرحمن الرحیم

(۱) این مجموعه مطابق با فتاوای هفده مرجع معظم تقلید است.

(۲) متن اصلی، رسالهٔ قائد عظیم الشأن اسلام حضرت آیةالله العظمی امام خمینی (قدّس سرّه الشریف) است.

نام مراجع عظام متوفّی (قدّس سرّهم) به ترتیب حروف الفبا پس از امام خمینی (قدّس سرّه):

(۱) حضرت آیةالله العظمی امام خمینی (قدّس سرّه)

(۲) حضرت آیةالله العظمی اراکی (قدّس سرّه)

(۳) حضرت آیةالله العظمی بهجت (قدّس سرّه)

(۴) حضرت آیةالله العظمی تبریزی (قدّس سرّه)

(۵) حضرت آیةالله العظمی خوئی (قدّس سرّه)

(۶) حضرت آیةالله العظمی فاضل لنکرانی (قدّس سرّه)

(۷) حضرت آیةالله العظمی گلپایگانی (قدّس سرّه)

(۸) حضرت آیةالله العظمی صافی گلپایگانی (قدّس سرّه)

نام مراجع عظام حیّ (مدّ ظلّهم) به ترتیب حروف الفبا:

(۱) حضرت آیةالله العظمی امام خامنه ای (مدّظلّه)

(۲) حضرت آیةالله العظمی جوادی آملی (مدّظلّه)

(۳) حضرت آیةالله العظمی سبحانی (مدّظلّه)

(۴) حضرت آیةالله العظمی سیستانی (مدّظلّه)

(۵) حضرت آیةالله العظمی شبیری زنجانی (مدّظلّه)

(۶) حضرت آیةالله العظمی مظاهری (مدّظلّه)

(۷) حضرت آیةالله العظمی مکارم شیرازی (مدّظلّه)

(۸) حضرت آیةالله العظمی نوری همدانی (مدّظلّه)

(۹) حضرت آیةالله العظمی وحید خراسانیی (مدّظلّه)

(۳) در هر موردی که عبارت رسالهٔ یکی از مراجع معظم - متوفّی یا حیّ - با متن اصلی؛ مغایر باشد، روی همان مورد در متن اصلی شماره ای قرار گرفته و ذیل مسأله طبق همان شماره عبارت مغایر (با حروف ریزتر) ذکر شده است.

بنابراین اگر در ذیل مسأله ای عبارت مغایری از مراجع تقلید نیامده باشد به معنای آن است که با نظر امام موافق  می باشند.

(۴) در هر مسأله ای که یکی از مراجع معظم مطلبی اضافه بر متن اصلی یا جمله ای مغایر با آن داشته باشند در محل مورد نظر شماره ای گذاشته شده و مطلب اضافه یا جملهٔ مغایر در ذیل مسأله ذکر شده و سپس نقطه چین شده است (...) یعنی خواننده باید پس از مطالعهٔ آن به متن اصلی برگردد.

(۵) در هر مسأله ای که فتوای یکی از مراجع با قسمتی از متن اصلی موافق ولی با بقیهٔ آن مغایر باشد در پایان همان قسمت شماره ای گذاشته شده  و بقیه نظر آن مرجع درذیل مسأله درج گردیده و سپس نقطهٔ پایان آمده است. یعنی مقلد آن مرجع پس از مطالعه آن نباید به متن اصلی برگردد.

(۶) اگر مسأله ای در متن اصلی آمده ولی در رسالهٔ یکی از مراجع معظم نیامده، پس از پایان متن اصلی، تذکر داده شده است.

(۷) اگر مسأله ای در متن اصلی نیامده ولی در رسالهٔ یکی از مراجع معظم آمده، آن مسأله (با شماره ای که در رسالهٔ همان مرجع است ) با عنوان «مسأله یا مسائل اختصاصی» درج شده است.

(۸) اگر نظر یکی از مراجع معظم،  دربارهٔ مسأله ای جای دیگری آمده باشد، نشانی آن داده شده است.

(۹) در هر مسأله ای که رسالهٔ یکی یا عده ای از مراجع معظم با متن اصلی آنقدر مغایرت داشته که قابل تلفیق نبوده تمام آن مسأله بعد از پنج ستاره (*****) مطابق رساله یا رساله های مغایر آورده شده است ولی در چنین مواردی حتی المقدور عبارت رساله های مغایر تلفیق شده، یعنی اگر قسمت هایی از عبارات آنها مشترک بوده، مسألهٔ مورد نظر از روی رسالهٔ مرجعی که تقدّم زمانی داشته نقل گردیده و هر جا که عبارت رسالهٔ دیگران با آن مغایر بوده علامت مخصوصی گذاشته شده و پس از پایان آن مسأله با همان علامت در طول سطر کوتاهتر آورده شده است.

(۱۰) چون قبلاً رساله حضرت آیةالله العظمی امام خامنه ای «مدظله» در دسترس نبود در پایان هر بخش، از آخرین چاپ « رساله اجوبة الإستفتائات » استفاده می شده است؛ اما در این ویرایش از آخرین چاپ « رساله نماز و روزه و نیز از رساله آموزشی » در ذیل متن اصلی؛ استفاده شده است.

(۱۱) در بخش پایانی رساله - و پس از احکام ارث- ملحقات رساله های مراجع  عظام؛ دسته بندی شده اند؛ اما چون با یکدیگر قابل تلفیق نبودند جداگانه تنظیم شده اند، البته سعی شده حتی المقدور نظراتی که به یکدیگر نزدیک هستند تلفیق شوند.


  

 
پاسخ به احکام شرعی
 
موتور جستجوی سایت

تابلو اعلانات

پیوندها

حدیث روز
بسم الله الرحمن الرحیم
چهار پناهگاه در قرآن
   
أَبَانُ بْنُ عُثْمَانَ وَ هِشَامُ بْنُ سَالِمٍ وَ مُحَمَّدُ بْنُ حُمْرَانَ عَنِ الصَّادِقِ (علیه السلام) قَالَ:
عَجِبْتُ لِمَنْ فَزِعَ مِنْ أَرْبَعٍ كَيْفَ لَا يَفْزَعُ إِلَى أَرْبَعٍ
(۱) عَجِبْتُ لِمَنْ خَافَ كَيْفَ لَا يَفْزَعُ إِلَى قَوْلِهِ- حَسْبُنَا اللَّهُ وَ نِعْمَ الْوَكِيلُ فَإِنِّي سَمِعْتُ اللَّهَ عَزَّ وَ جَلَّ يَقُولُ بِعَقَبِهَا فَانْقَلَبُوا بِنِعْمَةٍ مِنَ اللَّهِ وَ فَضْلٍ لَمْ يَمْسَسْهُمْ سُوءٌ
(۲) وَ عَجِبْتُ لِمَنِ اغْتَمَّ كَيْفَ لَا يَفْزَعُ إِلَى قَوْلِهِ- لا إِلهَ إِلَّا أَنْتَ سُبْحانَكَ إِنِّي كُنْتُ مِنَ الظَّالِمِينَ فَإِنِّي سَمِعْتُ اللَّهَ عَزَّ وَ جَلَّ يَقُولُ بِعَقَبِهَا- وَ نَجَّيْناهُ مِنَ الْغَمِّ وَ كَذلِكَ نُنْجِي الْمُؤْمِنِينَ
(۳) وَ عَجِبْتُ لِمَنْ مُكِرَ بِهِ كَيْفَ لَا يَفْزَعُ إِلَى قَوْلِهِ- وَ أُفَوِّضُ أَمْرِي إِلَى اللَّهِ إِنَّ اللَّهَ بَصِيرٌ بِالْعِبادِ فَإِنِّي سَمِعْتُ اللَّهَ عَزَّ وَ جَلَّ يَقُولُ بِعَقَبِهَا- فَوَقاهُ اللَّهُ سَيِّئاتِ ما مَكَرُوا
(۴) وَ عَجِبْتُ لِمَنْ أَرَادَ الدُّنْيَا وَ زِينَتَهَا كَيْفَ لَا يَفْزَعُ إِلَى قَوْلِهِ- ما شاءَ اللَّهُ لا قُوَّةَ إِلَّا بِاللَّهِ فَإِنِّي سَمِعْتُ اللَّهَ عَزَّ وَ جَلَّ يَقُولُ بِعَقَبِهَا- إِنْ تَرَنِ أَنَا أَقَلَّ مِنْكَ مالًا وَ وَلَداً. فَعَسى‏ رَبِّي أَنْ يُؤْتِيَنِ خَيْراً مِنْ جَنَّتِكَ وَ عَسَى مُوجِبَةٌ
    
آقا امام صادق (عليه السّلام) فرمود: در شگفتم از كسى كه از چهار چيز مى‌هراسد چرا بچهار چيز پناهنده نميشود:
(۱) شگفتم از آنكه ميترسد چرا پناه نمى‌برد بفرمودۀ خداى عز و جل« حَسْبُنَا اَللّٰهُ‌ وَ نِعْمَ‌ اَلْوَكِيلُ‌ » خداوند ما را بس است و چه وكيل خوبى است زيرا شنيدم خداى جل جلاله بدنبال آن ميفرمايد:بواسطۀ نعمت و فضلى كه از طرف خداوند شامل حالشان گرديد باز گشتند و هيچ بدى بآنان نرسيد.
(۲) و شگفتم در كسى كه اندوهناك است چرا پناه نمى‌برد بفرمودۀ خداى عز و جل:« لاٰ إِلٰهَ‌ إِلاّٰ أَنْتَ‌ سُبْحٰانَكَ‌ إِنِّي كُنْتُ‌ مِنَ‌ اَلظّٰالِمِينَ‌ » زيرا شنيدم خداى عز و جل بدنبال آن ميفرمايد در خواستش را برآورديم و از اندوه نجاتش داديم و مؤمنين را هم چنين ميرهانيم.
(۳) و در شگفتم از كسى كه حيله‌اى در بارۀ او بكار رفته چرا بفرمودۀ خداى تعالى پناه نمى‌برد« وَ أُفَوِّضُ‌ أَمْرِي إِلَى اَللّٰهِ‌ إِنَّ‌ اَللّٰهَ‌ بَصِيرٌ بِالْعِبٰادِ »:كار خود را بخدا واگذار ميكنيم كه خداوند بحال بندگان بينا است)زيرا شنيدم خداى بزرگ و پاك بدنبالش مى‌فرمايد خداوند او را از بديهائى كه در بارۀ او بحيله انجام داده بودند نگه داشت.
(۴) و در شگفتم از كسى كه خواستار دنيا و آرايش آن است چرا پناهنده نميشود بفرمايش خداى تبارك و تعالى(« مٰا شٰاءَ اَللّٰهُ‌ لاٰ قُوَّةَ‌ إِلاّٰ بِاللّٰهِ‌ »)(آنچه خدا خواست همان است و نيروئى جز به يارى خداوند نيست)زيرا شنيدم خداى عز اسمه بدنبال آن ميفرمايد اگر چه مرا در مال و فرزند از خودت كمتر مى‌بينى ولى اميد هست كه پروردگار من بهتر از باغ تو مرا نصيب فرمايد (و كلمۀ:عسى در اين آيه بمعناى اميد تنها نيست بلكه بمعناى اثبات و تحقق يافتن است).
من لا يحضره الفقيه، ج‏۴، ص: ۳۹۲؛
الأمالي( للصدوق)، ص: ۶؛
الخصال، ج‏۱، ص: ۲۱۸.


کلیه حقوق مادی و معنوی این پورتال محفوظ و متعلق به حجت الاسلام و المسلمین سید محمدحسن بنی هاشمی خمینی میباشد.

طراحی و پیاده سازی: FARTECH/فرتک - فکور رایانه توسعه کویر -