مطالب خواندنی

احکام نجاسات

بزرگ نمایی کوچک نمایی

(مسأله 135) نجس كردن خط و ورق قرآن حرام است، و اگر نجس شود بايد فوراً آن را آب بكشند.

*****

خوئي، تبريزي، سيستاني، زنجاني، وحید: مسأله- نجس كردن خطّ و ورق قرآن در صورتي كه مستلزم هتك باشد (خوئي، تبريزي: بي اشكال) حرام است. و اگر نجس شود بايد فوراً آن را آب بكشند. بلكه بنابر احتياط واجب در غير فرض هتك* نيز نجس كردن آن حرام و آب كشيدن واجب است.

.زنجاني: مستلزم بي احترامي به قرآن باشد بي اشكال حرام است...

.وحید: و همچنین در غیر صورت هتک بنابراحتیاط واجب.

*زنجاني: بنابر احتياط در غير صورت بي احترامي...

(مسأله 136) اگر جلد قرآن نجس شود (در صورتي كه بي احترامي به قرآن باشد1) بايد آن را آب بكشند.

1- [قسمت داخل پرانتز در رساله آيت الله فاضل نيست]

(مسأله 137) گذاشتن قرآن روي عين نجس1، مانند خون و مردار2 اگر چه آن عين نجس خشك باشد حرام است3 و برداشتن قرآن از روي آن واجب مي باشد.

1-       مكارم: چنانچه موجب بي احترامي باشد حرام است و بايد آن را برداشت.

2-      زنجاني: در صورتي كه بي احترامي به قرآن باشد، حرام  و برداشتن آن واجب است.

3-   خوئي، تبريزي: حكم نجس كردن آن را دارد.

سيستاني: در صورتي كه بي احترامي به قرآن باشد حرام است.[پايان مسأله]

فاضل: در صورتي كه عرفاً هتك باشد حرام است...

*****

وحید: مسأله – گذاشتن قرآن روی عین نجسی که خشک است درصورتی که مستلزم هتک باشد حرام و برداشتن آن واجب است.

مظاهری: مسأله – گذاشتن قرآن روی عین نجسی که خشک باشد مانند میت مانعی ندارد مگر آنکه بی احترامی به قرآن باشد.

(مسأله 138) نوشتن قرآن با مركّب نجس1، اگر چه يك حرف آن باشد حرام است2. و اگر نوشته شود بايد آن را آب بكشند3، يا بواسطهٔ تراشيدن و مانند آن كاري كنند كه از بين برود4.

این مسأله در رساله آیت الله سبحانی نیست.

1-    مكارم، مظاهری: حرام است و اگر عمداً يا سهواً نوشته شود بايد آن را محو كنند (مکارم: يا آب بكشند).[پايان مسأله]

2-      خوئي، تبريزي، سيستاني، وحید: حكم نجس كردن آن را دارد...

زنجاني: حكم نجس كردن آن را دارد.[پايان مسأله]

3-    صافي: و اگر ممكن نشود، بواسطهٔ تراشيدن و مانند آن كاري كنند كه از بين برود.

وحید: باید آن رابه وسیله آب یا غیر آن محو کنند.

4-      فاضل: و چنانچه از بين نمي رود بايد آن را آب بكشند.

بهجت: كاري كنند كه عين مركب نجس از بين برود و ورق متنجّس به آن، آب كشيده شود.

(مسأله 139) احتياط واجب آن است كه از دادن قرآن به كافر خودداري كنند و اگر قرآن دست اوست در صورت امكان از او بگيرند.

این مسأله در رساله آیت الله سبحانی نیست.

*****

اراكي، گلپايگاني، صافي: مسأله- دادن قرآن به كافر (صافي: اگر هتك و توهين شمرده شود و يا در معرض هتك باشد) حرام، و گرفتن قرآن از او واجب است.

خوئي، تبريزي، سيستاني، زنجاني، وحید: مسأله- در صورتي كه دادن قرآن به كافر مستلزم هتك باشد، حرام و گرفتن قرآن از او واجب است.

فاضل: مسأله- بايد از دادن قرآن به كافر خودداري كنند و اگر قرآن در دست اوست در صورت امكان از او بگيرند، ولي چنانچه مقصود از دادن قرآن و يا داشتن قرآن تحقيق و مطالعه در دين باشد و نيز انسان بداند كه كافري كه محكوم به نجاست است با دست تر قرآن را لمس نمي كند اشكالي ندارد.

مكارم: مسأله- دادن قرآن به دست كافر اگر موجب بي احترامي باشد حرام است و اگر اميد هدايت او برود يا براي تبليغ اسلام باشد جايز، بلكه گاهي واجب است.

مظاهری: مسأله – دادن قرآن به کافر مانعی ندارد ،مگر آنکه بی احترامی به قرآن یا اسلام باشد.

(مسأله 140) اگر ورق قرآن يا چيزي كه احترام آن لازم  است مثل كاغذي كه اسم خدا يا پيغمبر «صلّی الله علیه و آله و سلّم» يا امام «عليه السلام»1 بر آن نوشته شده2، در مستراح بيفتد بيرون آوردن و آب كشيدن آن اگر چه خرج داشته باشد واجب است و اگر بيرون آوردن آن ممكن نباشد بايد3 به آن مستراح نروند4 تا يقين كنند آن ورق پوسيده است5. و نيز اگر تربت6 در مستراح بيفتد و بيرون آوردن آن ممكن نباشد، بايد7 تا وقتي که يقين نكرده اند بكلّي از بين رفته به آن مستراح نروند.

1- زنجاني: اسم خدا يا يكي از معصومين «عليهم السلام»...

وحید: اسم خدا یا پیغمبر صلی الله علیه و آله و سلّم یا یکی از معصومین «علیهم السلام»...

2- مظاهری: یا تربت...

3- اراكي، فاضل: بنابر احتياط واجب...

4- مظاهری: رفتن به آن مستراح مانعی ندارد. و نیز انداختن آنها در سطل زباله و یا نهادن چیزی مثل گوشت و مانند آن در آنها جایز نیست.

5- بهجت: آب كشيدن آن، اگر چه خرج داشته باشد، بر كسي كه آن را انداخته واجب است و اگر او اين كار را نكرد يا نتوانست انجام دهد بر ديگران واجب مي شود و خرج آن از بيت المال داده مي شود. و اگر بيرون آوردن آن ممكن نباشد، كساني كه مطّلع هستند نبايد به آن مستراح بروند تا يقين كنند آن ورق پوسيده است، ولي وجوب اعلام، محلّ تأمّل است...

6- زنجاني: تربت كربلا...

فاضل: تربت سيدالشّهداء «عليه السلام»...

7-  اراكي: بنا براحتياط واجب...

*****

مكارم: مسأله- هر گاه ورق قرآن و دعا يا ورقي كه نام خدا يا پيامبر «صلّي الله عليه وآله وسلّم» و يا ائمّه « عليهم السلام» روي آن نوشته باشد در جاي آلوده و نجسي بيفتد بايد فوراً آن را بيرون آورد و آب كشيد، هرچند مخارجي داشته باشد. و اگر بيرون آوردن آن ممكن نباشد احتياط واجب آن است كه اگر توالت باشد به آن توالت نروند تا يقين كنند آن ورق پوسيده يا خطّ آن محو شده است.ولی چنانچه توالت متصل به فاضلاب شهری باشد استفاده از آن اشکالی ندارد.

نجس كردن تربت امام حسين (عليه السلام) حرام است و پاك كردن آن واجب؛ و اگر در محلّ آلوده اي بيفتد بايد همانند ورق قرآن –كه در مسأله [140] گفته شد- عمل نمايد.

مسائل اختصاصي

مكارم: مسأله 163- پاك كردن ورق قرآن فقط وظيفهٔ كسي كه آن را نجس كرده نيست، بلكه اگر ديگران هم باخبر شوند وظيفهٔ دارند آن را پاك كنند، و اگر يك نفر اين وظيفه را انجام دهد از ديگران ساقط مي شود، ولي اگر قرآن مال ديگري است و با شستن از بين مي رود يا ناقص مي شود، آن كس كه آن را نجس كرده بايد خسارت آن را بدهد.

مكارم: مسأله 165- نجس كردن مسجد حرام است و پاك كردن آن واجب است، و شرح اين مسأله در بحث آداب احكام مسجد در مسأله [900 به بعد] به خواست خدا خواهد آمد.

مكارم: مسأله 166- بدن و لباس نماز گزار و محلّ سجدهٔ او بايد پاك باشد. شرح اين مسائل نيز در بحث لباس و مكان نمازگزار خواهد آمد.

(مسأله 141) خوردن و آشاميدن چيز نجس1، حرام است و نيز خورانيدن عين نجس به اطفال2 در صورتي كه ضرر داشته باشد حرام مي باشد3، بلكه اگر ضرر هم نداشته باشد بنابر احتياط واجب بايد از آن خودداري كنند4، ولي خوراندن غذاهايي كه نجس شده است به طفل حرام نيست5.

1-     نوری: و متنجّس...

2-     مظاهری: یا دیوانه ها...

فاضل: حرام مي باشد، ولي اگر خود طفل غذاي نجس را بخورد يا با دست نجس غذا را نجس كند و بخورد جلوگيري از او لازم نيست.[پايان مسأله]

3- مظاهری: اگر ضررداشته باشد -مانند مسکرات- نیز جایز نیست، ولی خورانیدن غذاهایی که نجس شده به آنها اشکال ندارد.

4-  بهجت: و همچنين است چيزهايي كه پاك است ولي خوردنش حرام است بنابر احتياط...

اراكي، نوري: اگر ضرر هم نداشته باشد بايد از آن خودداري كنند...

5-    بهجت: امّا احتياط مستحبّ در اجتناب است.

اراكي: از خوراندن غذاهايي كه نجس شده است به طفل، بنابر احتياط واجب اجتناب كنند.

*****

گلپايگاني، صافي: مسأله- خوردن و آشاميدن عين نجس مثل مردار و شراب و خورانيدن آن حتّي به اطفال حرام است ، بلكه بايد طفل را از خوردن آن منع نمايند. و خوردن و آشاميدن چيزي كه نجس شده و خورانيدن آن به اشخاص بالغ و همچنين خورانيدن متنجّسي كه ضرر دارد به اطفال، حرام است و با عدم ضرر هم احتياط مستحب ترك خورانيدن به اطفال است.

خوئي، تبريزي: مسأله- خوردن و آشاميدن چيز متنجّس حرام است و همچنين است خوراندن آن به ديگري؛ و در خوراندن آن به طفل يا ديوانه، اظهر، جواز است.و اگر خود طفل يا ديوانه غذاي نجس را بخورد يا با دست نجس غذا را نجس كند و بخورد بي اشكال. لازم نيست از او جلوگيري كنند.

.سيستاني: خوراندن آن به طفل يا ديوانه جايز است...

.[كلمهٔ «بي اشكال» در رساله آيت الله سيستاني نيست]

وحید: مسأله – خوردن و آشامیدن چیز نجس و متنجس حرام است و همچنین است خوراندن آن به دیگری ولی خوراندن متنجس به طفل یا دیوانه جایز است و اگر خود طفل یا دیوانه متنجس را بخورد یا با دست نجس غذا را نجس کند و بخورد جلوگیری از او لازم نیست.

مكارم: مسأله- خوردن و آشامیدن چیز نجس حرام است خورانیدن عین نجس مانند مسکرات به بچه ها نیز حرام می باشد و بنابر احتياط واجب بايد از خورانيدن غذايي كه نجس شده به اطفال نيز خودداري كرد؛ امّا آنچه بر اثر نجس بودن دست خود بچه نجس مي شود اشكال ندارد.

زنجاني: مسأله- خوردن و آشاميدن چيز نجس یا متنجس حرام است و همچنين خوراندن آن به ديگري در صورتي كه ضرر داشته باشد، و نيز خوراندن چيز مست كننده و چيزي كه حيواني مانند موش در آن مرده باشد، اگر چه ضرر نداشته باشد؛ بلكه بنابر احتياط واجب بايد از خوراندن ساير اشياء نجس يا متنجس نيز خودداري كرد. خوراندن  چيز مضرّ و چيز مست كننده به طفل يا ديوانه نیز حرام است و اگر طفل يا ديوانه خودش به خوردن آن اقدام كند، بر وليّ او لازم است از آن جلوگيري كند. و در غير اين دو صورت، ظاهراً خوراندن چيز نجس جايز است و جلوگيري از آن بر وليّ لازم نيست.

سبحانی: مسأله – خوردن و آشامیدن چیز نجس و نیز خوراندن عین نجس به اطفال حرام است. ولی خوراندن غذاهایی که نجس شده است به طفل حرام نیست.

(مسأله 142) فروختن و عاريه دادن چيز نجسي كه مي شود آن را آب كشيد اگر نجس بودن آن را به طرف نگويند اشكال ندارد1، ولي چنانچه انسان بداند كه عاريه گيرنده و خريدار، آن را در خوردن و آشاميدن2 استعمال مي كنند بايد نجاستش را به آنها بگويد3.

1-   گلپايگاني: اگر نجس بودن آن را به طرف بگویند، اشکال ندارد.

خوئي، زنجاني: اگر نجس بودن آن را به طرف بگویند اشکال ندارد (اگر چه از نوع خوراکی باشد) اشکال ندارد.

صافي: اگر نجس بودن آن را به طرف بگویند اشکال ندارد، ولی در غیر خوراکیها که شستن آنها متعارف نیست یا برای آنچه طهارت واقعی شرط آن نیست به کار برده می شود اگر نگوید اشکال ندارد.

2- اراكي: يا كارهايي كه طهارت در آن شرط است مانند پوشيدن لباس در نماز...

3- نوري: بنابر احتياط واجب.

بهجت: و اگر بداند كه آن را در كار حرامي استعمال مي كند، اصل فروختن يا عاريه دادن، محلّ اشكال است.

*****

فاضل: مسأله- فروش و عاريه دادن چيز نجس كه استفاده از آن مشروط به طهارت نيست مانعي ندارد، و در اين فرض لازم نيست نجس بودن آن را به مشتري اطلاع دهد. امّا فروش  و عاريه دادن چيز نجسي كه استفاده از آن مشروط به طهارت واقعيه است در صورتي صحيح است كه امكان تطهير آن باشد و به مشتري اطلاع دهد. و فروش و عاريه دادن چيز نجسي كه استفاده متعدد دارد بدون اطلاع به مشتري اشكالي ندارد و صحيح است، ولي اگر مي داند مشتري از آن استفاده هايي مي كند كه مشروط به طهارت است بايد به او اطلاع دهد.

تبريزي: مسأله- فروختن چيز نجسي كه در خوردن و آشاميدن استعمال مي شود و ممكن است آن را آب كشيد، اگر نجس بودن آن را به طرف بگويند اشكال ندارد.

وحید: مسأله – فروختن و عاریه دادن چیز نجسی که قابل پاک شدن است اشکال ندارد ولی باید در صورتی که طرف درمعرض مثل خوردن و آشامیدن است نجاست آن را بگوید.

سيستاني: مسأله- فروختن و عاريه دادن چيز نجسي كه قابل پاك شدن است اشكال ندارد، ولي لازم است که نجس بودن آن را به طرف بگويد، به دو شرط: اوّل: آن كه طرف در معرض آن باشد كه در مخالفت تكليف شرعي واقع شود مثل اينكه او را در خوردن یا آشاميدن استعمال نمايد و اگر اينچنين نباشد، لازم نيست بگويد، مثلاً نجس بودن لباسي را كه طرف با آن نماز مي خواند لازم نيست به او بگويد زيرا پاك بودن لباس شرط واقعي نيست. دوم: آن كه احتمال بدهد كه طرف به گفتهٔ او ترتيب اثر دهد، و امّا اگر بداند كه ترتيب اثر نمي دهد، گفتن لازم نيست.

مكارم: مسأله- فروختن و عاريه دادن چيز نجس اشكال ندارد، و اطّلاع دادن نيز لازم نيست، مگر در صورتي كه بداند از آن  در خوردن و نماز و مانند آن استفاده  مي كند كه احتياط واجب، اعلام است. همچنين اگر نزد عاريه گيرنده نجس شود، که در صورت فوق هنگام برگرداندن اعلام لازم است.

مظاهری: مسأله – فروختن و عاریه دادن چیز نجس اشکال ندارد و اطلاع دادن نیز لازم نیست ،ولی اگر انسان بداند که عاریه گیرنده و خریدار آن را درخوردن و آشامیدن استعمال می کنند یا آنکه نزد عاریه گیرنده نجس شود باید اطلاع دهد.

(مسأله 143) اگر انسان ببيند كسي چيز نجسي را مي خورد يا با لباس نجس نماز مي خواند، لازم نيست به او بگويد1.

این مسأله در رساله آیت الله سبحانی نیست

1- بهجت: مگر اینکه با او طوری معاشرت داشته باشد که اگر نگوید، لوازم مشترک بین آن دو نجس خواهد شد.

*****

مکارم: مسأله – هرگاه انسان ببیند کسی بدون اطلاع چیز نجسی را می خورد یا با لباس نجس نماز می خواند لازم نیست به او خبر دهد؛ اما اگر صاحبخانه ببیند میهمان با لباس و بدن تر روی فرش نجسی می نشیند احتیاط آن است که به او اعلام کند.

(مسأله 144) اگر جایی از خانه یا فرش کسی نجس باشد و ببیند بدن یا لباس یا چیز دیگر کسانی که وارد خانهٔ او می شوند1 با رطوبت به جای نجس رسیده است لازم نیست به آنان بگوید2.

1-     سبحانی: به اجازه او وارد خانه می شوند...

2-   بهجت: مگر اينكه مثل مسأله فوق با آنها معاشرت داشته باشد.

اراكي: بنابر احتياط واجب بايد به آنان بگويد.

گلپايگاني: بنابر احتياط لازم بايد به آنان بگويد.

خوئي، تبريزي: [اگر] در معرض اين باشد كه نجاست به مأكول و مشروب سرايت كند، بايد به آنان بگويد.

سيستاني: چنانچه او موجب اين امر شده باشد، بايد با دو شرطي كه در مسأله پيش گذشت به آنان بگويد.

وحید: در صورتی که او سبب برای این امرباشد و در معرض این باشد که نجاست به مأکول و مشروب سرایت کند باید به آنان بگوید.

صافي: وجوب اعلام به آنان معلوم نيست.

زنجاني: به چهار شرط لازم است به آنان بگويد:

شرط اول: آن كه صاحب خانه آنها را دعوت كرده باشد و يا در مجالسي چون مجلس روضه دعوت عمومي شده باشد؛پس اگر كسي بدون دعوت صاحب خانه وارد شود، بر صاحب خانه لازم نيست نجس شدن لباس يا بدن او را بگويد.

شرط دوم: آن كه جا يا چيز نجس به گونه اي باشد كه تماس بدن يا لباس افراد با رطوبت، با آن متعارف است؛ مثلاً اگر دستمالي كه در كنار دستشويي گذاشته مي شود نجس باشد، بر صاحب خانه لازم است نجس شدن بدن يا لباس ديگران را به آنها بگويد، ولي اگر قسمتي  از ديوار اتاق كه معمولاً دست تر به آنها زده نمي شود نجس باشد و بدن يا  لباس ديگران  با رسيدن  به آن نجس شود، لازم نيست به آنها گفته شود.

شرط سوم: آن كه نجاست در معرض آن باشد كه به چيزهاي خوردني و آشاميدني سرايت كند.

شرط چهارم: آن كه احتمال بدهد ميهمانها  به گفتهٔ او ترتيب اثر مي دهند.

مكارم: رجوع کنید به ذیل مسأله 143.

 (مسأله 145) اگر صاحب خانه  در بين غذا  خوردن بفهمد غذا نجس است، بايد1 به مهمانها بگويد، اما اگر يكي از مهمانها بفهمد، لازم نيست به ديگران خبر دهد2، ولي چنانچه طوري با آنان معاشرت دارد كه مي داند كه بواسطهٔ نگفتن3، خود او4 هم نجس مي شود بايد بعد از غذا به آنان بگويد5.

1-  سيستاني: با شرط دومي كه گذشت...

مكارم: بنابر احتياط...

2-  اراكي، فاضل: [پایان مسأله. ]

مكارم: فقط خودش بايد اجتناب كند ؛مگر اينكه با او معاشرت داشته باشند ،كه براي جلوگيري از آلودگي خودش، مي تواند بعد از غذا خوردن به آنها بگويد تا دست و دهان خود را آب بكشند.

3-   خوئي، گلپايگاني،تبريزي، صافي: چنانچه طوري با آنان معاشرت دارد كه ممكن است بواسطهٔ نجس بودن آنان...

4-      بهجت، سبحانی: لوازم خود او...

5-    صافي: يا بعد از غذا به آنان بگويد يا خودش به وظيفهٔ شخصي خود عمل كند.

سيستاني: چنانچه طوري با آنان معاشرت دارد كه بواسطهٔ نجس بودن آنان خود از جهت ابتلاي به نجاست، مبتلا به مخالفت حكم الزامي مي شود بايد به آنان بگويد.

وحید: چنانچه طوری با آنان معاشرت دارد که بواسطه نجس بودن آنان خوداو مثلاً مبتلا به اکل و شرب نجس شود، باید بعد از غذا به آنان بگوید.

زنجاني: چنانچه طوري با آنان معاشرت دارد كه بداند بواسطه نجس بودن آنان لوازم منزل او نجس مي شود و از نجاست آن به گونه اي غفلت كرده كه مثلاً باعث خوردن چيز نجس مي گردد يا سبب مي گردد كه در لباس يا بدن نجس نماز خوانده و ديگر در وقت نماز، نمازش را با لباس يا بدن پاك نخواهد خواند، لازم است بعد از غذا به آنان بگويد.

*****

مظاهری: مسأله – اگر صاحب خانه یا یکی از مهمانها در بین غذا خوردن بفهمد غذا نجس است، لازم نیست به دیگران بگوید ولی چنانچه طوری با آنان معاشرت دارد که می داند به واسطه نگفتن، خود او هم نجس می شود باید بعد ازغذا به آنان بگوید.

(مسأله 146) اگر چيزي را كه عاريه كرده1 نجس شود2 اگر بداند كه صاحبش آن چيز را در خوردن و آشاميدن استعمال مي كند، واجب است به او بگويد3.

این مسأله در رساله آیت الله مظاهری نیست.

1-    فاضل: یا بخواهد عاریه دهد...

2- سيستاني: بايد صاحبش را از نجس شدن آن به دو شرطي كه در مسأله [142] گذشت آگاه كند.[پايان مسأله]

3-   اراكي: چنانچه صاحبش آن چيز را در كاري كه شرط آن پاكي است استعمال مي كند مانند لباس كه با آن نماز مي خواند، واجب است نجس شدن آن را به او بگويد، بلكه اگر در كاري هم كه شرط آن پاكي است استعمال نمي كند، بنابر احتياط واجب بايد نجس شدن آن را به او خبر دهد.

گلپايگاني، صافي: چنانچه صاحبش آن چيز را در كاري كه شرط آن پاكي و طهارت واقعي است استعمال مي كند مثل وضو و غسل، احتياط واجب آن است كه نجس شدن آن را به او بگويد، و اگر در كاري كه شرط آن طهارت ظاهري است استعمال مي كند مثل لباس نمازگزار، گفتن به او واجب نيست اگر چه مطابق با احتياط است.

خوئي، تبريزي ، زنجانی: چنانچه صاحبش آن چيز را در كاري كه شرط آن پاكي است استعمال مي كند، مانند ظروفي كه در خوردن و آشاميدن استعمال مي شود، واجب است نجس شدن آن را به او بگويد و امّا مثل لباس، نجس شدن او را لازم نيست بگويد، اگر چه بداند صاحبش با او نماز مي خواند (خوئي، تبريزي: زيرا كه پاك بودن لباس در نماز شرط واقعي نيست).

وحید: چنانچه صاحبش آن چیز را در خوردن یا آشامیدن استعمال کند – مانند ظرف – واجب است نجس شدن آن را به او بگوید اما مثل لباس نجس شدن آن را لازم نیست بگوید اگر چه بداند صاحبش با آن نماز می خواند ؛مگر اینکه صاحبش بخواهد با لباس پاک واقعی نماز بخواند که در این صورت احتیاط واجب آن است که نجس بودنش را به او اطلاع دهد.

مكارم: رجوع كنيد به ذيل مسأله 142.

(مسأله 147) بچه مميزي كه خوب و بد را مي فهمد -اگر تكليفش هم نزديك است- اگر بگويد چيزي را آب كشيدم، دوباره بايد آن را آب كشيد1، ولي اگر بگويد چيزي كه در دست اوست نجس است احتياط آن است كه از آن اجتناب كنند2 اگرچه بعيد نيست اعتبار قول صبيّ مراهق.

1-    بهجت: مگر اينكه انسان بداند آن را درست آب كشيده است ،ولي اگر بگويد چيزي كه در اختيار اوست نجس است، احتياط واجب آن است كه از آن اجتناب كنند.

2-    اراكي: [پایان مسأله.]

نوري: احتياط واجب آن است كه از آن اجتناب كنند.

*****

گلپايگاني، صافي: مسأله: اگر بچه اي كه تكليفش نزديك است، به پاك بودن يا نجس بودن چيزي كه در دست خودش مي باشد خبر دهد، پذيرفته است (صافي: به شرط حصول اطمينان) و اگر به پاكي يا نجس بودن چيزي كه در دست او نيست خبر دهد، گفته اش پذيرفته نيست.

خوئي، تبريزي، سيستاني: مسأله- اگر بچه بگويد چيزي نجس است يا چيزي را آب كشيده نبايد حرف او را قبول كرد ولي بچه اي كه تكليفش نزديك است. اگر بگويد چيزي را آب كشيدم، در صورتي كه آن چيز در تصرّف او باشد يا آن بچه مورد اطمينان باشد *حرف او قبول مي شود و همچنين اگر بگويد چيزي نجس است.

. سیستانی: بچه ای که ممیز است و پاکی و نجسی را به خوبی درک می کند...

* سیستانی: در صورتی که آن چیز در تصرف او باشد یا گفته اش مورد اطمینان باشد...

فاضل: مسأله- اگر بچه مميّزي كه خوب و بد را مي فهمد بگويد چيزي كه در دست اوست نجس است و يا بگويد آن چيز را آب كشيدم، بعيد نيست حرف او معتبر باشد.

وحید:مسأله-  اگر بچه بگوید چیزی نجس است یا چیزی را آب کشیده نمی شود حرف او را قبول کرد، ولی بچه ای که ممیز است اگر بگوید چیزی را آب کشیدم در صورتی که آن بچه ثقه باشد و ظنّ بر خلاف گفته او نباشد حرف او قبول می شود و همچنین اگر بگوید چیزی نجس است.

مكارم: مسأله- هرگاه ذواليد يعني كسي كه چيزي در اختيار اوست خبر دهد كه آن چيز، نجس يا پاك است بايد قبول كرد، خواه عادل باشد يا نه، به شرط اينكه بالغ باشد؛بنابراين خبر دادن غير بالغ در اين باره قبول نيست، مگر اينكه اطمينان از گفتهٔ او حاصل شود.

زنجاني: مسأله- اگر بچه بگويد چيزي نجس است يا چيزي را آب كشيده و از گفتۀ او اطمينان حاصل نشود، نبايد حرف او را قبول كرد؛ ولي بچهٔ مميز كه طهارت و نجاست را مي فهمد اگر بدانيم چيزي را آب كشيده، مي توان آن را پاك دانست، اگر چه  اطمينان نداشته باشيم كه درست آب كشيده است. و اگر مميّز چيزي را كه در دستش است بگويد نجس است و از قول او اطمينان حاصل نشود، بنابر احتياط بايد از آن اجتناب كرد.

مظاهری: مسأله – بچه ای که خوب و بد را می فهمد اگر بگوید چیزی را آب کشیدم لازم نیست دوباره آن را آب بکشند .و اگر بگوید چیزی که در دست اوست نجس است باید از آن اجتناب کنند .

سبحانی: مسأله – بچه ممیزی که خوب و بد را می فهمد اگر بگوید چیزی را آب کشیدم در صورت وثوق ، آب کشیدن مجدد لازم نیست.  و اگر بگوید چیزی که در دست اوست نجس است در صورت وثوق باید از آن اجتناب کنند.


  نسخه مناسب چاپ | خروجی word | ایمیل | 

 
پاسخ به احکام شرعی

فید سایت

 
موتور جستجوی سایت

تابلو اعلانات

پیوندها

حدیث روز

امیدواری به رحمت خدا

عن ابى ذرالغفارى (رضى اللّه عنه) قال: قال النبى (صلى اللّه عليه و آله‏ و سلّم): قال اللّه تبارك و تعالى:

يابن آدم ما دعوتنى و رجوتنى اغفرلك على ما كان فيك و ان اتيتنى بقرار الارض خطيئة اتيتك بقرارها مغفرة ما لم تشرك بى و ان اخطات حتى بلغ خطاياك عنان السماء ثم استغفرتنى غفرت لك.

اى فرزند آدم هر زمان كه مرا بخوانى و به من اميد داشته باشى تمام آنچه كه بر گردن توست مى‏بخشم و اگر به وسعت زمين همراه با گناه به پيش من آئى، من به وسعت زمين همراه با مغفرت به نزد تو مى‏آيم، مادامى كه شرك نورزى. و اگر مرتكب گناه شوى بنحوى كه گناهت به مرز آسمان برسد سپس استغفار كنى، ترا خواهم بخشيد.



کلیه حقوق مادی و معنوی این پورتال محفوظ و متعلق به حجت الاسلام و المسلمین سید محمدحسن بنی هاشمی خمینی میباشد.

طراحی و پیاده سازی: FARTECH/فرتک - فکور رایانه توسعه کویر -